homework
Velkommen til Loen fotball sine nettsider!

Katastrofe. Fiasko. Tragisk.

Av Jamel Hayek Rake Send melding til Jamel Hayek Rake
Publisert 2007-02-01 09:25:35

Av Jamel Rake

50 mil unna er det vanskeleg å sjå for seg at Loen ikkje maktar å stille lag i seriesystemet komande sesong.

Likevel er det slik det er blitt. Kvifor?

Svaret er kanskje komplisert, eller kanskje ikkje. For det er eit faktum at det har med å butte når ein ny sesong skal takast fatt på, spelarar skal samlast, oppmenn skal finnast og ein skal bestemme kven av spelarane som må ta på seg trenaransvaret.

Likevel har det alltid løyst seg. Av ei eller anna merkjeleg årsak. For når graset nærmar seg grønfargen att, og til og med Knuten snører på seg dei gamle Umbro-skoa, ja då har det som regel alltid vorte seriespel på Loen Stadion.

Men ikkje i år. Og det er forferdeleg synd. Sjølv har eg ikkje fått med meg ein einaste Loen-kamp på over eitt år. Men gjennom denne sida har eg og, i aller størst grad Bjørn Egil Moldestad lagt ned eit visst arbeid. For i all hovudsak å følgje Loen A-lag i tjukt og tynt.

Utan inngåande kjennskap til kva som har skjedd i Loen i vinter, er det likevel smått vanskeleg å forstå kvifor ein ikkje klarar å stille lag. Eg har ikkje grunn til å tru at situasjonen har vore verre enn tidlegare år. Men kanskje er ein lei av å heile tida måtte ringe rundt for å få spelarar til å stille på. Føre kvar sesong. Og føre kvar avslutning på sesongen.

Då skjønar eg kvifor folk ikkje har ork til å engasjere seg.

Minna eg sit igjen med er likevel mange, og gode. Og nokre dårlege. Eg startar med dei først.

*Nobbe Lundgren sine livsfarlige "idiotar." (Eg trur dei fleste skjønar kva eg meinar.)
*5-6-tapet mot Jotun. Ein fantastisk kamp og ei uheldig utboksing av Kay Bjørn oppsummerar eigentlig det heile.

Dei gode minnene er nok for mange til å ramse opp i nedoverbakke. Likevel må eg trekkje fram nokre personlege erfaringar:

Mitt aller første Loen-minne var då Stig Brobakke vart boren på gullstol rundt Stadion etter ein straffesparkkonkurranse. Der og då var mitt største mål i livet å bli som Stig Brobakke.

Det har endra seg noko.

Eller sesongen då vi rykte opp frå fjerdedivisjon med Steinar Tenden og Jan-Erik Sandbakk i førarsetet? Mitt første år med Loen A-lag, 14 år ung, og ukyssa. Likevel eit år med mykje glede, lampeskjermar og avslutningschampagne.

Og året etter? Då Erik Høgalmen starta eit eventyrleg 4.divisjonsår med den legendariske Fjording-tittelen "1-2-3-Høgalmen?" (Personleg tykkjer eg det har vore for få legendariske Erik Høgalmen-titlar i Fjordingen). Eller då Andreas Drageseth dunka inn 2-1, 243 minutt på overtid mot Selje kampen etter?

At Ronny alltid må ødelegge toalettet før ein kamp. At Tom Kenneth alltid vart skada. At Kay Bjørn aldri gjorde feil. At Nesdalen alltid kjefta på han. At han kjefta tilbake. Sandbakkjen sine frispark, ja, eg veit ikkje kvar eg skal byrje eller slutte.

Men mest av alt vil nok saknet av supportergjengen vere. Dei tåmodige Loen-patriotane på sidelinja, ved benkane. Som protesterar mot alle avgjersler i disfavør, og ropar høgast av alle. Og kvar skal Gunnar Rake setje campingstolen sin no? Og kvar skal Omberjen stå? Kven skal Inger Hogrenning skrike på no?

Nei, det er berre trist. Og berre det.

Men kanskje har Sverre rett når han seier at Loen mulegeins har godt av eit kvileår?

Uansett - på vegne av fotballgruppa vil eg takke alle som har stilt opp, klipt gras, kokt pølser, merka bane og blanda saft.

Det var ikkje forgjeves.

taxpayers comprar cialis generico online espana abstractors
read generic viagra unmistakable generic viagra